Συνεργασία: Το Α και το Ω

Λιγότερο από δύο εβδομάδες έμειναν μέχρι τις εκλογές. Το κλίμα παραμένει φορτισμένο. Η κοινή γνώμη είναι ακόμα αγριεμένη, εξουθενωμένη, απογοητευμένη και σίγουρα ανήσυχη.  Παρόλο που δεν δημοσιεύονται πια δημοσκοπήσεις για να μην προκαταλάβουν το αποτέλεσμα, σίγουρα τα κόμματα μετράνε ακατάπαυστα. Και βλέπουν την ωμή και δύσκολη πραγματικότητα.

Διαπιστώνουν καθημερινά πως οι υποψήφιοί τους –ακόμα και οι πιο δημοφιλείς — δεν μπορούν να μαζέψουν κόσμο στις μικρές εκδηλώσεις που οργανώνουν ανά την Ελλάδα. Οι περισσότεροι συναντιούνται με ψηφοφόρους σε σπίτια, μακριά από τον πολύ κόσμο. Φοβούνται τις επιθέσεις και την κατακραυγή.

Τα δύο μεγάλα κόμματα επιτείθενται το ένα στο άλλο με μανία, με λόγια διχαστικά, γεμάτα αποδοκιμασία. Αναρωτιέται κανείς τι θα συμβεί στο ενδεχόμενο —  που είναι και το πιο πιθανό — να χρειαστεί να υπάρξει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή απλής συνεργασίας;

Ολη αυτήν την περίοδο εκφράζω ξανά και ξανά τις σκέψεις μου, και τους προβληματισμούς μου γιατί ανησυχώ όπως όλοι στην Ελλάδα. Μέσα από τις τοποθετήσεις μου αναζητώ να εντοπίσω φωτεινά μυαλά, ανθρώπους με εμπειρία ευρωπαϊκή  και γενικότερα επαγγελματική για να μας βγάλουν από την κρίση. Ψάχνω να βρω ποιοί εκφράζουν  νέες ιδέες και σύγχρονα οράματα.

Σήμερα όμως, συζητώντας για μεγάλο διάστημα, με ένα  δημιουργικό, καθαρό και γεμάτο νέα οράματα άτομο άκουσα κάτι το πολύ αποστομωτικό.

“Σήμερα η Ελλάδα πάνω από όλα χρειάζεται κυβέρνηση. Πρέπει να κυβερνηθεί. Ολοι είναι σε σύγχιση και ολόκληρο το οικοδόμημα είναι υπό κατάρρευση. Ακούγονται πολλές και αντιφατικές απόψεις σε όλους τους κύκλους επιχειρηματικούς, επαγγελματικούς, πολιτικούς. Οι απλοί άνθρωποι είναι χαμένοι και ψάχνουν πως θα επιβιώσουν αυτήν την δύσκολη περίοδο. Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους που τελικά να θέλουν πάνω από όλα να τα βρουν μεταξύ τους αυτήν την περίοδο. Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Εκεί είναι που πάσχουμε. Εξυπνους, ικανούς έχουμε και μπορούμε να βρούμε. Αλλά το άσχημο είναι πως όσοι σήμερα διεκδικούν την εμπιστοσύνη μας είναι περιχαρακωμένοι στις ιδέες τους, τις εμμονές τους, την κλειστή κοσμοθεωρία τους.”

Η ελπίδα ίσως είναι να βρεθούν τέτοιοι άνθρωποι που να βάλουν τη συνεργασία πάνω από τις προσωπικές τους διαδρομές και τα μαξιμαλιστικά τους οράματα.

Η λέξη κλειδί είναι οπως φαίνεται η έμπρακτη διάθεση για συνεργασία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s