Category Archives: Media

Still too close to call

Elections in Greece take place on June 17;  just a week away. Publicizing polls is forbidden  as of last week, so as not to influence the outcome. Nonetheless, those who are in the know, say that the the two front runners ND and SYRIZA are neck and neck and it’s impossible to safely predict the outcome.

The mood is one of growing worry and fatigue. The main contenders are divided thus: those who will vote for ND are the ones who clearly want to stay in the euro and believe that by making sufficient changes in the policy mix and the agreements with Greece’s european lenders will allow the economy to slowly make a come-back. Those who belong in this camp, are fearful of SYRIZA, a party who is proclaiming the nationalization of banks and important  businesses. They fear that if SYRIZA wins, it will be the final blow to the middle class because of taxation, a return to a disfunctioning state run economy, a model which will surely lead Greece to full fledged bankruptcy and an eventual departure from the Eurozone. SYRIZA is drawing in those who have nothing to lose, who are sick of the old political guard, who like Tsipras’ standing up to the lenders and those who have for years been in charge of unions and public run companies. They are joined by some left wing intellectuals and professors.

It is the saddest election in recent memory. There is so much to lose, and so much more pain ahead. Undoubtedly the economic mix proposed by the Troika, the IMF and the ECB has not been effective. It has led to a deep recession and a staggering 22% official unemployment rate.

This is not Greece of two years ago. The hope is that Greece cannot be the scapegoat anymore. That Spain who tried to implement similar austerity measures is suffering as well. Even Germany is seeing a slow down of exports especially to other EU members who are her largest market.

The general consensus is that the old political establishment is finished and even if ND carries the day, it will not be by much. This will in itself spark internal changes and the ushering in of new leadership. If SYRIZA wins, Greece faces a period of unpredictable experimentation. SYRIZA will quickly lose support just like other have given the difficulty of the situation. That much is inevitable. The question is where will Greece end up. Is the change of mood taking place in Europe enough of a shift to buy Greece time? Is the entire eurozone really proving a failed experiment? If Spain goes down who is next?

It’s too early to know how things will pan out. None of this will be resolved quickly. As for the Greeks, the overwhelming majority wants to stay in the eurozone; they just need some space to breath and function. They will cast their vote with a heavy heart, knowing full well that the ride ahead is more like a roller coaster than a simple ride.


The Tsipras media frenzy, the game of poker and a reality check for Greece

Alexis Tsipras is just 37 year’s old and suddenly his appealing face is all over the international press. There is a story there, a media story of a young man, who took an obscure left leaning party and brought it to prominence. All eyes are upon him because he is playing a high stakes game of chicken. And as the NYT writes (May 19, 2012) he admits to liking to play poker. Some media outlets vilify him; others are intrigued and would enjoy to see Europe blink.

Internally, the more established political parties -threatened by SYRIZA’s rise- are accusing him of being a populist, and an opportunist; of changing his position depending on whom he speaks to. They label him as “unprepared to govern,” asking him to specifically define the actions he will take if he is called to form a government.

Externally, the world both worries about what he might do to Greece and the eurozone if he persists and wins, but is also mesmerized because he is a fresh, young face with strong opinions and good rhetoric. The story is appealing to both the media and their audience.

Things are shaking up in Europe and the talk is that Merkel is increasingly getting more isolated because she insists on austerity first. The new French President is coming out strong on growth and a curtailment of austerity measures, giving the impression that a battle will be under way to decide how to best proceed as Europeans and as members of the Euro. How much of it is rhetoric and how much needs to actually change is indeed a matter of conjecture. One thing is certain, Merkel is not easy to isolate and ignore. She is consistent, she is strong and has years of practical political experience under her belt. She doesn’t scare easily because she has already been on the job for so long that she clearly is aware that at some point her time will also be up and her legacy is now important.Time and again with all her faults she has shown leadership and firm decision making capabilities. Leadership is what Europe needs above all else and not a disparate chorus of voices creating a cacophony, producing only a stalemate.

Going back to Greece and the Greeks. I believe it to be a false hope to decide our own fate based on what the media says is happening in Europe. We need to make sure we have our own plans and our own priorities. If we want to stay in the Euro and get the next payment of the bailout package we need to proceed as per our agreement. While we implement changes and reforms, the new government can negotiate a change in the burden of taxation and insist on growth strategies and moneys to help jump start the economy. Then and only then, should  the issue of salary cuts be  put on the table.

One thing that has to happen right now is that the parties must re-assure the rest of Europe that Greece is safe for tourism and encourage visitors. They should get together and agree that they will accept a government — any kind of government –after the election and that the country will not be propelled into chaos. If the left wins, let it govern. If it does not,  it should not incite protests and riots because it will kill the tourist industry and Greece will lose its one chance to breath more easily.

Tsipras is young, rhetorically talented, and perhaps he plays a good game of poker. But the future of the country cannot be decided on a game of chance. We must remember if the strong countries chicken out in this confrontation, that will itself open Pandora’s box all over the Continent. I don’t foresee that they will.

There is room for negotiation and improvement on the agreements. That much is certain. They are telling us this in every possible turn and in every possible way. They just want to deal with professional people who won’t agree one day, do nothing and then ask for a re-negotiation. Greece too has made mistakes and mustn’t feel that its the injured party in this terrible situation.

Finally, the parties need to be clear about what their top ten priorities are. So far when asked what they will do exactly, they tell journalists to go read their party platform. Either they are not sure what it says themselves or they don’ want to sound unpopular. They must give citizens a clear picture or the journalists need to sort the measures and present them if the parties cringe. People need to know exactly what will happen. Compare and contrast.

As for holding a referendum on the Euro now? It’s too late, and it’s also not the issue. Greeks are not against the Euro. They prefer to stay inside the safety of the eurozone. People feel, however, because of what SYRIZA says, that perhaps we caved in too quickly and too easily to the TROIKA and the bankers. They think that if we scare Europe or convince the other member states perhaps there is a less painful way out of the Greek financial crisis; less painful for them specifically depending on what they have lost. Some have lost it all, job, security and prospects. Others have lost big chunks of income and are afraid. Others are worried about a future with no job opportunity.

It’s time for clarity in order  to help voters make the right decisions. Still today, there is too much general talk and less clarity on what each party purports to do next.

Can this be real? (don’t forget to look at polls going up and down)

Δημοσκόπηση πρωτιάς για ΣΥΡΙΖΑ

It’s new elections for Greece. If this poll is any indication it marks the beginning of a new era in Greek politics. Frankly, if the former large parties of ND and PASOK are going to be performing so abysmally, they should just quit while there is still time and re-invent themselves in some relevant way.

A even newer poll for newspaper PONTIKI updates these figures. SYRIZA is at 22%m, ND at 19.5%, PASOK at 14%, ANEXARTITOI ELLINES at 7.5%, KKE at 5.5% and HRISI AVGI at 5.5%, DIMAR at 5.5%.

Tsipras, whether you like him or not, trust him or not, is still a young, fresh new political face. The other options are tired choices. They have been seen in action again and again, and though this situation is not entirely the fault of politicians, the public needs real scapegoats and a new lease on life.

So what is it going to be? The rallying cry of old? Join forces center-right and center-left. Vote for ND and PASOK to stay in the Euro. Will it be enough? It doesn’t seem to be helping  any at the moment!

All the parliamentarians I know and speak with admit that change is now a must, especially change at the top. None of them seem to believe that there is enough time to do this now. They feel that if people decide on Tsipras and SYRIZA then it may not even matter what happens next, if it ends up spelling a catastrophe for the country.

They will inevitably need to reshuffle internally once the elections are over with in order to face the new challenges.

Nonetheless, in all likelihood, they will be irrelevant then and so will their parties. I am not one to ever recommend acting in haste. But sometimes riding the fence is not possible. Clarity is what people demand in the darkest hour. Not hesitancy. This is not about internal politics. It’s about the big picture, the future of Greece.

Go for it. Take the leap but remember dont compromise. If you are going to do anything, make it something good, otherwise await your sentence passively, to see for whom the bell will toll in June.

PS up and down they go… the numbers I mean (from ALPHA TV GREECE)

    • galopa290x170
    • galopb290x170

Do you hear what I hear? Time to pay real attention to what they are saying.

In less than one hour,  the President of the Hellenic Republic is going to once again try to find a solution so that this parliament can form a government and not go to a new election. *

Right now, SYRIZA will not attend. DIMAR of Fotis Kouvelis who could work with ND and PASOK to form a government insists it will not do so if SYRIZA is unwilling to join as well.

So why are they all still talking, and why are there so many talking heads on television pointing fingers at each other without any reasonable outcome.

Why are they not talking about who will work with whom after the next election?

Honestly, this is what voters must demand that they do right now. All the rest is just an attempt to blow smoke to cover-up for their inability to come up with solutions.

PS. Meeting is over. More talk tomorrow. They didn’t accept the formation of a government of non-political actors but that of technocrats. If they don’t reach an agreement after all this talk it’s just obvious that they cannot provide the way out of this crisis.


Οσο περνάνε οι ώρες και οι μέρες, τόσο οι πολίτες συναισθάνονται την αναγκαιότητα του άμεσου σχηματισμού κυβέρνησης. Τα μηνύματα από το εξωτερικό δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβητήσεις. Τα πάντα στην Ελλάδα έχουν σταματήσει και πια όλοι αισθάνονται απόλυτα ευάλωτοι μπροστά στις άμεσες δυσκολίες. Αν γίνουν νέες εκλογές τον Ιούνιο τότε θα χαθούν τουλάχιστον άλλοι δύο πολύτιμοι μήνες και μπορεί και πάλι η ψήφος να μην δώσει κυβερνητική λύση.

Αναμφίβολα το σύστημα όπως το γνωρίζαμε τελείωσε. Οι πιο νηφάλιοι πιστεύουν πως τώρα προέχει μια εθνικής εμβέλειας κυβέρνηση για κάποιους μήνες ή και για έναν χρόνο, μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση και να αποτραπεί η πλήρης κατάρρευση του κράτους.

Τούτη την ώρα, αξίζει όλοι να βάλουν νερό στο κρασί τους, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα  ότι η δική τους ώρα έχει πια περάσει. Εστω και αν γίνουν εκλογές και προς στιγμήν σχηματιστεί ένα πιο μεγάλο σχήμα με βάση τα υπάρχοντα μεγάλα κόμματα, αυτό αποτελεί μια προσωρινή λύση.

Στη ζωή το μόνο που δεν αντιστρέφεται είναι ο θάνατος και σίγουρα τα σχήματα σήμερα έχουν κλείσει οριστικά τον κύκλο τους. Ηθική τους υποχρέωση όμως είναι την ύσταστη ώρα να διασώσουν ότι έχει απομείνει όρθιο και να μην σταθούν εμπόδιο στη δημιουργία του καινούργιου.

Είναι όμως και η ώρα για την αφύπνιση των πολιτών. Ξανά και ξανά μιλάμε για νέα πρόσωπα και νέες ιδέες. Ακόμα και αυτή η έκκληση φαντάζει ξεπερασμένη. Ολοι αναρωτιούνται ποιοί είναι αυτοί οι σωτήρες!

Τα μεμονωμένα πρόσωπα δεν φέρνουν την άνοιξη, αλλά η συλλογική προσπάθεια από ανθρώπους έμπειρους στους χώρους της δουλειάς, ανθρώπους με ήθος που δεν έχουν συμπαρασυρθεί από το ρεύμα, κάνει τη διαφορά.

Ισως να μην τους ξέρουμε αυτούς τους άξιους ανθρώπους. Δυστυχώς και εγώ γνώρισα πολύ περισσότερο άξιους όταν έφυγα από την πολιτική. Οσο τους έψαχνα απεγνωσμένα αγνοούσα την ύπαρξή τους, γιατί δεν ανήκαν στους συνήθεις υπόπτους που περιβάλλουν τα συστήματα εξουσίας.

Ισως όμως και να τους ξέρουμε και να μην  σκεφτόμαστε ότι μπορεί να θέλουν να δραστηριοποιηθούν και να παίξουν ρόλο.  Αυτοί όμως ξέρουν ποιοί είναι και πρέπει να κάνουν το πρώτο βήμα, που δεν θα είναι το μετέωρο βήμα του πελαργού αλλά η απαρχή για την επανεκίννηση που τόσο έχουμε ανάγκη.

Ο κλήρος έπεσε στον Βαγγέλη Βενιζέλο που θέλω να πιστεύω ότι έχει την ωριμότητα και την νηφαλιότητα -μετά από όλα αυτά που έχει ζήσει τα τελευταία δυόμιση χρόνια -να βρει δίαυλο επικοινωνίας ακόμα και με τους πιο δύσκολους. Από τις δηλώσεις του απόψε, θεωρώ πως θα κάνει μια ειλικρινή προσπάθεια. Ισως και οι συνομιλητές του έχουν τώρα μαλακώσει αντιλαμβανόμενοι τις επιπτώσεις μιας άρνησης.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αυτός είναι ο κανόνας που αυτήν την ώρα πρέπει να βρούμε τον τρόπο για να τον εφαρμόσουμε.

Τι ζητούν και περιμένουν οι πολίτες (ΤΟ ΒΗΜΑ 9 Μαίου 2012)

Οι πρόσφατες εκλογές κατέρριψαν τον δικομματισμό αλλά όχι μόνο. Αποτελούν τροφή για συνολικότερο προβληματισμό. Είναι ίσως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που έγινε στην Ελλάδα και τα συμπεράσματα είναι πολλά, μερικές φορές και αντικρουόμενα.
Δύο πράγματα πρέπει να αντιληφθούμε:

Τα μηνύματα των εκλογών δεν πρέπει να θαφτούν λόγω της κρίσης κάτω από το χαλί. Το «μολών λαβέ» των μεγάλων κομμάτων προς τον Αλέξη Τσίπρα έχει τη λογική του αλλά η υποβόσκουσα ειρωνεία είναι διακριτή στους τόνους των εκπροσώπων που του λένε να προχωρήσει με το δικό του πρόγραμμα, ελπίζοντας να φανεί στις επόμενες μέρες ότι είναι «ανεδαφικό».

Πρέπει να δώσουμε το χρόνο χωρίς υστερίες να διερευνηθούν σε βάθος οι επιλογές, γιατί μια κόντρα τώρα θα οδηγήσει τα πρώην μεγάλα κόμματα στον αφανισμό.

Ο λαός έδειξε σε αυτήν την εκλογή ότι δεν θα λειτουργήσει ο φόβος ανασταλτικά για εκείνον. Δεν ήταν μια μικρή κίνηση εκτόνωσης μετ’ επιστροφής στα γνωστά σχήματα το αποτέλεσμα της 6ης Μαϊου.

Τα μεγάλα κόμματα πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Οχι μόνο ταμπέλα, αλλά και διάθεση. Οχι μόνο διάθεση αλλά και πρόγραμμα. Οχι μόνο πρόγραμμα αλλά και πρόσωπα. Να ανοίξουν ένα πραγματικό παράθυρο στον κόσμο και να μιλήσουν διαφορετικά στους πολίτες χωρίς την καθεστωτική λογική που διέπει οποιονδήποτε έχει γνωρίσει την εξουσία για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μέσα στην κρίση αυτή, έχουμε και τις δηλώσεις του εξωτερικού. Θα ήθελα να διαβεβαιώσω τους Ελληνες ότι στο εξωτερικό γίνεται λανθασμένη ανάγνωση των μηνυμάτων και οι αντιδράσεις – ειδησεογραφικές και χιουμοριστικές – καταδεικνύουν το μέγεθος της άγνοιας, που εν μέρει είναι δικαιολογημένη. Ούτε και εμείς καταλαβαίνουμε πραγματικά τις δικές τους αντιδράσεις.

Ολοι ξέρουν τι σημαίνει το να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ευρώπη και να επιστρέψουμε την χρηματική βοήθεια που μας έδωσαν. Ας μην μας ενοχλούν τα σχόλιά τους και οι λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις που ακούγονται έξω. Απλά δεν καταλαβαίνουν. Δεν το κάνουν από δόλο.

Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία λοιπόν τα λόγια τα πολλά περιττεύουν. Τόσο οι εταίροι όσοι και εμείς γνωρίζουμε τις συμβατικές υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το μνημόνιο. Δεν χρειαζόμαστε συνεχή υπενθύμιση. Ολοι ξέρουν τι σημαίνει το να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ευρώπη και να επιστρέψουμε την χρηματική βοήθεια που μας έδωσαν.
Ας μην μας ενοχλούν τα σχόλιά τους και οι λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις που ακούγονται έξω. Απλά δεν καταλαβαίνουν. Δεν το κάνουν από δόλο.

Είχα την ευκαιρία πολλάκις να μιλήσω για την κρίση στην Ελλάδα σε ΜΜΕ του εξωτερικού και τους έκανε τεράστια εντύπωση η δική μου ανάγνωση της κατάστασης γιατί τίποτα από αυτά που λέμε εμείς εσωτερικά δεν φτάνουν στο εξωτερικό.

Το πρώτο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς είναι να διαχωρίσουμε επιτέλους το τι είναι μεταρρύθμιση από το τι είναι λιτότητα. Υπάρχει πλήρης σύγχυση των όρων αυτών. Λιτότητα και περικοπή δαπανών του κράτους γίνεται γιατί δεν αρκούν οι φόροι που εισπράττει η χώρα για να καλύψει τα έξοδά της. Διότι υπάρχει σπατάλη, υπάρχει και κακοδιαχείριση.

Ομως μεταρρυθμίσεις σε διάφορους τομείς χρειαζόμαστε: στην υγεία, στην παιδεία, στο εμπόριο, στην αγροτική παραγωγή, στις μεταφορές, στο ασφαλιστικό.

Οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι αυτές που προξενούν τον δυσβάσταχτο πόνο, απλά έχουν τσουβαλιαστεί με τις τεράστιες περικοπές και τη συρρίκνωση του εισοδήματος του μέσου Ελληνα που έχει σπείρει την απελπισία.

Οι επόμενες μέρες θα παραμείνουν κρίσιμες για την Ελλάδα. Τα πρώην μεγάλα κόμματα ελπίζω να καταλάβουν πως το πρόβλημά τους δεν είναι μόνο ο κατακερματισμός τους, αυτός εξάλου είναι αποτέλεσμα του εσωτερικού τους συντηρητισμού. Ούτε μπορούν να πείσουν όταν όλοι γνωρίζουν την εσωτερική αμφισβήτηση που δέχονται πρόσωπα και πολιτικές.

Η Ελλάδα δεν θα βγει από τον δρόμο αυτό αλώβητη αλλά κάποιες φορές πρέπει κανείς να ματώσει για να κάνει μια νέα αρχή.

Μη βιαζόμαστε να θάψουμε το μήνυμα των εκλογών στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ας σκεφτούμε λίγο πιο δημιουργικά και αυτοκριτικά για να δώσουμε πραγματική προοπτική στους πολίτες που διάλεξαν ακόμα και τα άκρα των άκρων με την ελπίδα  να ακουστεί ακόμα πιο δυνατά η φωνή όχι μόνο της διαμαρτυρίας τους αλλά και της αναζήτησης νέου δρόμου και προοπτικής.

* Η κυρία Σοφία Καλαντζάκου είναι πρώην βουλευτής, καθηγήτρια Περιβαλλοντικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης  (NYU) 

Συνεργασία: Το Α και το Ω

Λιγότερο από δύο εβδομάδες έμειναν μέχρι τις εκλογές. Το κλίμα παραμένει φορτισμένο. Η κοινή γνώμη είναι ακόμα αγριεμένη, εξουθενωμένη, απογοητευμένη και σίγουρα ανήσυχη.  Παρόλο που δεν δημοσιεύονται πια δημοσκοπήσεις για να μην προκαταλάβουν το αποτέλεσμα, σίγουρα τα κόμματα μετράνε ακατάπαυστα. Και βλέπουν την ωμή και δύσκολη πραγματικότητα.

Διαπιστώνουν καθημερινά πως οι υποψήφιοί τους –ακόμα και οι πιο δημοφιλείς — δεν μπορούν να μαζέψουν κόσμο στις μικρές εκδηλώσεις που οργανώνουν ανά την Ελλάδα. Οι περισσότεροι συναντιούνται με ψηφοφόρους σε σπίτια, μακριά από τον πολύ κόσμο. Φοβούνται τις επιθέσεις και την κατακραυγή.

Τα δύο μεγάλα κόμματα επιτείθενται το ένα στο άλλο με μανία, με λόγια διχαστικά, γεμάτα αποδοκιμασία. Αναρωτιέται κανείς τι θα συμβεί στο ενδεχόμενο —  που είναι και το πιο πιθανό — να χρειαστεί να υπάρξει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή απλής συνεργασίας;

Ολη αυτήν την περίοδο εκφράζω ξανά και ξανά τις σκέψεις μου, και τους προβληματισμούς μου γιατί ανησυχώ όπως όλοι στην Ελλάδα. Μέσα από τις τοποθετήσεις μου αναζητώ να εντοπίσω φωτεινά μυαλά, ανθρώπους με εμπειρία ευρωπαϊκή  και γενικότερα επαγγελματική για να μας βγάλουν από την κρίση. Ψάχνω να βρω ποιοί εκφράζουν  νέες ιδέες και σύγχρονα οράματα.

Σήμερα όμως, συζητώντας για μεγάλο διάστημα, με ένα  δημιουργικό, καθαρό και γεμάτο νέα οράματα άτομο άκουσα κάτι το πολύ αποστομωτικό.

“Σήμερα η Ελλάδα πάνω από όλα χρειάζεται κυβέρνηση. Πρέπει να κυβερνηθεί. Ολοι είναι σε σύγχιση και ολόκληρο το οικοδόμημα είναι υπό κατάρρευση. Ακούγονται πολλές και αντιφατικές απόψεις σε όλους τους κύκλους επιχειρηματικούς, επαγγελματικούς, πολιτικούς. Οι απλοί άνθρωποι είναι χαμένοι και ψάχνουν πως θα επιβιώσουν αυτήν την δύσκολη περίοδο. Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους που τελικά να θέλουν πάνω από όλα να τα βρουν μεταξύ τους αυτήν την περίοδο. Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Εκεί είναι που πάσχουμε. Εξυπνους, ικανούς έχουμε και μπορούμε να βρούμε. Αλλά το άσχημο είναι πως όσοι σήμερα διεκδικούν την εμπιστοσύνη μας είναι περιχαρακωμένοι στις ιδέες τους, τις εμμονές τους, την κλειστή κοσμοθεωρία τους.”

Η ελπίδα ίσως είναι να βρεθούν τέτοιοι άνθρωποι που να βάλουν τη συνεργασία πάνω από τις προσωπικές τους διαδρομές και τα μαξιμαλιστικά τους οράματα.

Η λέξη κλειδί είναι οπως φαίνεται η έμπρακτη διάθεση για συνεργασία.